Begin van een blog

Vanaf vandaag begin ik hier ook een blog over mijn leven als alleenstaande vader en vertel ik over mijn gedachtespinsels en ervaringen. Soms krijg je een mail waar dingen in staan die je eigenlijk niet wilt horen, maar die je toch weer aan het denken zet. Waar ik wel goed in ben is “soulsearching” op zoek gaan en analyseren van mijn eigen diepste gevoelens en beweegredenen. Dingen die je bijna onbewust wel weet maar waar je even voor moet zoeken en eerlijk naar jezelf moet kijken voordat je er de vinger op kunt leggen. Iemand schreef me dat ze een soort van verbittering proefde uit mijn blogs richting vrouwen. Nu is verbittering wel een heel zwaar woord omdat ik dat associeer met iemand die zwaarmoedig en somber de voorgaande relaties niet van zich af kan zetten en zo zie ik mijzelf helemaal niet. Ik ben een heel positief, vrolijk en optimistisch mens dus ik bestreed dat ik verbitterd was.

Maar de afgelopen week heeft het me wel aan het denken gezet, hoe ik inderdaad tegen vrouwen aankijk en wat daar daar de oorzaak van is. In het nieuwe nummer van Melissa Etheridge zit een zin, “I am what I am and I am what I 'm afraid of.”, ik ben inderdaad waar ik bang voor ben geworden. Wanneer ik naar vrouwen kijk dan zoek ik een reden waarom ze niets voor mij zouden zijn, te nors, te jong, te vrijpostig, te arrogant, te materialistisch, te egoïstisch en nog wel een redelijk aantal andere dingen. Ik merk dat al mijn ervaringen van de afgelopen 36 jaar (ik was 14 toen ik mijn eerste vriendinnetje had) een gezamenlijk front gevormd hebben in mijn hoofd. Verliefd worden is een combinatie van vlinders in je buik en je hoofd die je toestaat om deze gevoelens te hebben. Ik merk dat ik mijzelf dit soort gevoelens niet meer toesta, kortom al mijn ervaringen zorgen er voor dat ik een negatief beeld heb van vrouwen en relaties. Niet als vriendin of collega, dat gaat zelfs heel goed, maar wel als minnaar of partner.

Het is inderdaad de angst om weer gekwetst te worden, om weer vast te zitten in een relatie met iemand die eigenlijk niet meer van je houd en die geen intimiteit meer wil delen maar waar je wel samen mee een woning en een leven mee moet delen. Bang om weer te vertrouwen en bang dat iemand weer gebruik maakt van je goedheid, want dat is voor mij een grote valkuil en bang voor commentaar op mijn kinderen en zo zijn er nog wel een paar meer punten. Niet dat mijn exen zulke slechte mensen waren, integendeel het is gewoon zo gelopen als het gelopen is en uiteindelijk was de relatie gewoon op en bleken we toch te verschillende mensen te zijn. Ieder mens heeft zo zijn fouten, ook ik, het is altijd een combinatie van twee mensen en twee karakters die samen een goed en harmonieus geheel moeten vormen als alles goed gaat.

En dat is wat ik altijd wilde, een gelukkig harmonieuze, intieme, zorgzame, vertrouwensvolle, gelukkig relatie, op basis van gelijkwaardigheid en een gezellig thuis voor allemaal, er voor elkaar zijn en achter elkaar staan door dik en dun. Elkaar kunnen accepteren ook met de fouten en elkaar veiligheid bieden dat je mag zijn wie je bent en dat je gewaardeerd wordt om wie je bent en wat je doet. Ik ken genoeg mensen die dit na een kwart eeuw nog hebben en dan ben ik stiekem een beetje jaloers, maar ook blij dat ik een bevestiging heb dat het wel kan en wel bestaat.

Onderkennen van een probleem is het begin van een oplossing, ik onderken dat ik niet verbitterd ben maar wel de nodige beschadigingen heb opgelopen die nu een soort van zelfbescherming vormt maar waardoor ik mijzelf ook niet meer zo snel open durf te stellen. “Ik ben inderdaad wie ik ben en ik ben ook waar ik bang voor ben....”. Ik heb nog wel het nodige soulsearching te doen, maar ondertussen ben ik niet ongelukkig, integendeel ik heb fantastische kinderen, een gezellig thuis en kan elke maand weer alle rekeningen betalen. Ik dank de persoon die mij weer een zetje gegeven heeft om toch weer eens realistisch naar mijzelf te kijken, het is zo makkelijk om de splinters in andermans ogen te zien en niet de balken in de eigen. En ik als alles meezit heb ik nog wel een flink aantal jaren voor de boeg en wie weet komt mijn droom nog eens uit...

Voorlopig zal ik blijven schrijven op deze blog en kunnen bezoekers van de site hier op reageren en wanneer men wil kan met ook op het forum in een afgeschermde omgeving reageren.

Tot schrijfs, Hein Pragt

[ Nog geen reacties, klik hier om een reactie te plaatsen. ]