Heimwee

Wanneer uw kind last heeft van heimwee kunt u de volgende tips toepassen:

• Deel uw optimisme met het kind, niet uw angsten en vermijd gemengde boodschappen als: "Veel plezier op kamp, en niet bang zijn!".
• Spreek niet van tevoren af met uw kind dat u het komt ophalen als het heimwee heeft, hierdoor wekt u de indruk dat het wel eens eng kan zijn.
• Oefen regelmatig met weg zijn van huis, plan bijvoorbeeld een logeerpartij bij opa en oma.
• Pak iets persoonlijks van thuis, zoals het favoriete knuffeldier van uw kind in.
• Praat er over hoe de logeerpartij of het kamp zal zijn en oefen typische situaties, zoals in het donker met een zaklamp de wc vinden en maak er een spel van.
• Stuur vooraf een brief of pakje dat uw kind bij aankomst aantreft.
• Haal uw kind niet te snel naar huis, uit onderzoek blijkt dat ongeveer 7 procent van de heimweegevallen ernstig is, de rest is binnen twee dagen over.
• Mocht de logeerpartij worden afgebroken, zorg er dan voor dat uw kind zich geen mislukking voelt, moedig uw kind aan om het volgende keer weer te proberen.

Zelfvertrouwen

Door middel van de volgende tips kunt u aan het zelfvertrouwen van uw kind werken:

• Versterk bij kinderen het gevoel dat ze iets kunnen.
• Geef het gevoel dat er naar ze wordt geluisterd.
• Heb en toon waardering voor ze.
• Moedig kinderen aan elkaar te respecteren maar ook voor zichzelf op te komen.
• Leer ze waardering te tonen voor elkaars goede eigenschappen.
• Help ze hun mislukkingen en tegenslagen te relativeren.
• Geef ze de kans om zich goed te voelen.
• Leg het accent op positieve vorderingen.
• Leg uit dat ze ook van hun fouten kunnen leren.
• Geef ze de kans hun prestaties te tonen.
• Leer kinderen de positieve kanten van zichzelf te zien.
• Geef ze regelmatig een pluimpje!

Eten met kinderen

Een probleem dat veel ouders kennen is het terugkerende gevecht van de warme maaltijd, hier zijn enkele tips en adviezen:

• Betrek de kinderen bij het voorbereiden van de maaltijd. Kinderen kunnen goed mee-denken over wat ze willen eten. Laat ze bijvoorbeeld het toetje bedenken. Vraag wat er nog meer in de soep zou kunnen. Maar ook: praat over wat eetbaar is en wat niet. Wat dieren eten en mensen niet en waarom.
• Ook zijn ze meestal ge?nteresseerd in de bereiding van het eten. Probeer ze zo veel mogelijk te laten helpen (ook jongetjes!). Van het vullen van de bak met water waarin je de groente wast, tot het dekken van de tafel.
• Als ze groter worden, zullen ze steeds meer willen doen. Van het roeren in een hete pan en het schillen van de aardappels, tot het versieren van schotels en borden.
• Geef vooraf stukjes rauwe groente. Veel kinderen vinden gekookte groente niet lekker. Dat is ze niet kwalijk te nemen, want zeg nu zelf: u staat toch ook niet te watertanden bij papperige bloemkool, zompige worteltjes en draderige boontjes?
• Veel groentes kunnen rauw gegeten worden en kinderen vinden dat vaak een stuk lekkerder. Geef dus als u staat te koken zo nu en dan een stukje rauwe groente om te knabbelen. Zo hebben ze al heel wat binnen voordat ze aan tafel gaan en hoeft u zich geen zorgen meer te maken over de nodige vitaminen.
• Eet samen met de kinderen. Kinderen doen na wat ze zien. Als de ouders samen eten met de kinderen in plaats van apart, leren ze van uw gedrag. Tenzij u zelf beroerde tafelmanieren heeft, zal uw kind dus een goed voorbeeld krijgen.
• Wat daar ook bijhoort, is dat je met regelmaat aan elkaar vertelt hoe lekker het eten is, en dat degene die het heeft klaargemaakt een complimentje verdient. Als ze dan eens ergens anders eten, zult u versteld staan van hoe goed ze het eigenlijk al blijken te kunnen.
• Geef diepe borden en handzaam bestek. Het is voor de kleine kinder-handen en hun gebrekkige motoriek heel erg moeilijk om netjes te eten. Toch moeten ze dat leren. Het is dan wel belangrijk dat het niet altijd alleen maar fout gaat. Een driejarige die zijn best doet, maar bij wie het eten toch altijd op de grond terecht komt, raakt gefrustreerd.
• Geef een kind daarom een diep bord, of anders een zo groot mogelijk bord, zodat ze wat speelruimte hebben. Snijd het eten in hapklare stukjes. Stimuleer ze om zowel een lepel als een vork te gebruiken. Een vierjarige kan een (niet te scherp) mes leren hanteren.
• Schep niet te veel tegelijk op. Het is belangrijk dat een kind plezier heeft ? en houdt ? in eten. Schep dus niet te veel tegelijk op. Zo ziet het kind niet op tegen een onnemelijke berg eten en kan hij misschien zelfs eens om een extra portie vragen. Dat lokt bij de ouders weer een leuke reactie uit ("Joh, wat fijn dat je het zo lekker vindt") en dat komt de sfeer ten goede.
• Leer een kind te proeven. De smaak van een kind is in ontwikkeling. Een maal geen sperciebonen, wil niet zeggen dat het kind de volgende keer ook geen sperciebonen wil eten.
• Doe elke keer of je van niets weet en bied alles aan wat u zelf ook eet (mits niet te scherp, want dat kan pijn doen).
• Leer een kind dat het iets wat het echt niet lekker vindt ook niet volledig hoeft op te eten. Maar dat er w?l altijd iets geproefd moet worden van alles wat er op tafel komt. E?n hapje. Dat kan verrassende momenten opleveren: "Mmm, veldsla vind ik h??l erg lekker mam!"
• Gebruik eten nooit als straf of beloning. Vroeger haalden ouders afschuwelijke dingen uit om een kind te laten eten. Neusjes werden dichtgeknepen zodat de lepel eindelijk naar binnen kon. En sommige kinderen werden vastgebonden aan de kinderstoel, net zolang totdat het bord leeg was.
• De kans is groot dat deze kinderen een ongezonde relatie hebben ontwikkeld met voedsel.
• Om dat te voorkomen is het belangrijk om een kind niet te dwingen iets te eten wat hij of zij echt niet wil. Het 'voor-straf-geen-toetje' is niet zo'n goed idee. Het belonen met een toetje evenmin, trouwens. In beide gevallen kan er een ongezonde relatie met eten ontstaan, waarbij het ontwikkelen van eetstoornissen op latere leeftijd, zoals boulemie, niet denkbeeldig is.
• Neem de tijd voor maaltijden. Probeer zo veel mogelijk van de maaltijd een 'tijd met z'n allen' te maken; vooral de avond-maaltijd. Het ontbijt is meestal haastig, en tijdens de lunch is niet iedereen aanwezig.
• Het avond-eten is bij uitstek geschikt om aandacht te hebben. Niet alleen voor het eten zelf, maar ook voor elkaar.
• Na een enerverende werkdag hebben de ouders elkaar soms veel te vertellen, maar het is belangrijk om dat uit te stellen. Neem de tijd en probeer de kinderen zoveel mogelijk te betrekken in de tafel-gesprekken. Zo leert een kind dat samen eten prettig is, en meer is dan voedsel tot je nemen.
• Eet niet te laat en zoek naar regelmaat. De meeste kinderen hebben om zes uur gewoon honger: hun lijf vraagt om een nieuwe stoot energie en als ze die niet krijgen, worden ze hangerig, huilerig of ronduit vervelend.
• Probeer dit moment voor te zijn, door op tijd aan tafel te gaan. Eet zoveel mogelijk elke dag op dezelfde tijd.
• Als u de maaltijd toch moet uitstellen, geef de kinderen dan vooraf iets anders te eten. Een kind dat honger heeft, moet gevoed worden. Bedenk ook dat een kind dat te laat eet, later inslaapt en vaak onrustiger slaapt.

Zindelijkheid

Hier zijn enkele tips en adviezen om zindelijkheid te oefenen met uw kind:

• Ga standaard een paar keer per dag met uw kind naar het toilet.
• Laat uw kind geen uren op het potje of de wc zitten, een paar minuten is voldoende.
• Blijf in de buurt als uw kind op het potje of op de wc zit zodat er geen ongelukjes kunnen gebeuren. Hierdoor zou uw kind extra angstig kunnen worden voor de wc.
• Oefen niet op momenten dat uw kind moe, hangerig of niet lekker is. Probeer het leuk te houden voor uw kind.
• Zorg voor een rustige omgeving als uw kind op het potje of de wc zit, dus zonder andere mensen erbij en zonder drukte of afleidingen.
• Dwing je kind niet om op het potje te gaan en reageer niet boos en straf kinderen ook niet als ze te laat bij de wc zijn of als ze niet op de wc willen plassen.
• Zet uw kind op het potje of de wc op tijden dat hij meestal plast op poept, zoals bijvoorbeeld na het eten. Op deze manier is de kans groot dat het kind bij toeval zijn plasje op het potje doet.
• Reageer trots en blij als uw kind een plasje heeft gedaan, ook al zijn het maar een paar druppels. Op deze manier leert uw kind dat mama en papa het fijn vinden als je een plasje doet op de wc en zal dit gedrag zich dus herhalen.
• Bedenk een leuke beloning voor elke keer dat kinderen hun behoefte op het potje of de wc hebben gedaan. Zoals bijvoorbeeld het mogen uitzoeken van een stickertje en deze op een velletje plakken en als er bijvoorbeeld tien stickertjes op zitten krijgen ze een klein cadeautje.
• Oefen samen met uw kind, of laat het samen met een grotere broer of zus oefenen. Zet uw kind op het potje naast de wc als de ander ook naar de wc gaat. Kinderen willen namelijk vaak na doen wat papa of mama of een broer of zus doet. Ook al doen ze in het begin nog niks op het potje zo wennen ze wel aan het idee om op het potje of op de wc te zitten. Zo wordt de wc minder eng voor kinderen.
• Geef uw kind op vaste tijden veel drinken, in plaats van kleine beetjes verdeeld over de hele dag.
• Geef uw kind voor het slapen gaan liever geen drinken en laat hem even naar het toilet gaan.
• Voordat u gaat slapen, neemt u het kind ook mee naar het toilet.
• Betrek uw kind bij het verschonen, laat hem of haar bijvoorbeeld zelf de kleding aantrekken.

Peuterpuberteit

Wat doe ik als mijn peuter driftig is?

• Tijdens de bui is je kind moeilijk te kalmeren. Zorg dat hij zichzelf of zijn omgeving niet beschadigt. Bij een driftbui raakt je kind overspoeld door emotie: woede. Hij heeft geen beheersing over zichzelf en doet dingen die hij anders nooit zou doen. Dat is een angstige ervaring. Na afloop kan hij helemaal ontredderd zijn en zich gedragen alsof hij weer een beetje baby is.
• Laat hem rustig uitrazen. Bij sommige kinderen werkt beetpakken kalmerend, maar de meeste worden er nog razender van. Andere kindjes kalmeren weer beter door ze even in afzondering te plaatsen.
• Schopt hij, slaat hij of gaat hij dingen kapotmaken, stel dan duidelijke grenzen. Geef zeker niet toe. Dat geeft je kind de indruk dat hij met een driftbui iets kan bereiken. Maak duidelijk dat hij aanvaard wordt, maar niet zijn boosheid.
• Schud je kind nooit door elkaar om het te kalmeren. Dit helpt niet en kan zelfs gevaarlijk zijn.
• Na afloop troosten. In zijn ontredderde toestand kan hij wel wat troost gebruiken, ook al was de aanleiding tot de driftbui een conflict met jou.

Wat moet ik NIET doen als mijn peuter een driftbui heeft?

• Het is soms moeilijk om je te beheersen want woede is besmettelijk. Maar wordt zelf niet kwaad en ga niet schreeuwen. Dat zal hem alleen nog woedender te maken.
• Ga niet redeneren of tegensputteren. Drift is niet vatbaar voor rede.
• Niet straffen, of juist belonen door hem zijn zin te geven. Je moet voorkomen dat een driftbui kan gaan dienen om aandacht te krijgen.
• Wanneer je in omstandigheden verkeert dat de driftbui je in verlegenheid kan brengen, ga hem dan niet extra voorzichtig behandelen. Daardoor plaats je je kindje in een machtspositie. Dat is beslist niet goed voor jou of voor hem. Bovendien geeft onduidelijkheid en inconsequentie in regels een onveilig gevoel bij je kind.

Hoe verandert je peuter snel van gedrag?

• Leid je kind af. Bij jonge kinderen lukt dit redelijk makkelijk. Gooit je kind in huis met spullen, wijs dan naar iets leuks op tv of in een boekje.
• Negeer je kind. Je hoeft niet altijd op alles te reageren. Gebruikt je kind lelijke woorden (die het vaak zelf niet snapt), dan kan je daar maar beter geen aandacht aan schenken. Er wel aandacht aan geven lokt soms nog extra negatief gedrag uit.
• Laat je kind de gevolgen van zijn gedrag ondervinden. Is het koud buiten en weigert je kind om handschoenen aan te doen, laat het dan de last ondervinden van het niet-luisteren. Doe dit niet in een gevaarlijke situatie.
• Corrigeer het gedrag. Moedig het gewenste gedrag aan. Neemt je kindje iets af van zijn broertje, zeg dan dat het daar eerst om moet vragen.
• Beloon of bevestig je kind als het dit goed doet!

Faalangst

Hier volgen enkele tips en adviezen hoe u om kunt gaan met een kind met faalangst:

• Probeer zoveel mogelijk een veilige omgeving voor het kind te scheppen.
• Soms kan een kind niet beter. Accepteer dat.
• Geef uw kind het gevoel dat u de angsten begrijpt door er niet overheen te praten of het gerust te stellen.
• Praat over vorderingen, ook de kleine. Meld niet steeds wat er nog niet goed is.
• Wees duidelijk in de opdrachten die u geeft.
• Stel rele eisen aan het kind. Hou daarbij rekening met de leeftijd.
• Laat het kind voelen dat u vertrouwen heeft in zijn of haar kunnen.
• Ga niet in op vluchtgedrag en neem geen werk uit handen. Het kind moet leren omgaan met stress en mislukking.
• Vermijd competitieve sporten.
• Stel met het kind realtistische doelen. Laat het met makkelijke taken beginnen, zodat het succeservaringen opdoet.
• Beloon het kind voor niet-faalangstige momenten en geef waardering voor geleverde prestaties.
• Stimuleer het kind trots te zijn op eigen prestaties.
• Let erop dat het kind niet afhankelijk wordt van de goedkeuring van anderen, maar dat hij vooral zichzelf goed moet vinden.
• Geef net zoveel aandacht aan de inspanningen van uw kind als aan het resultaat.

© 2010 Hein Pragt

Meer dan de helft van alle kinderen in Nederland zullen voor korte of langere tijd door een alleenstaande ouder worden opgevoed en de meeste alleenstaande ouders (84%) zijn helaas de alleenstaande moeders. Ook is het helaas zo dat de meeste alleenstaande moeders en hun kinderen een inkomen hebben dat onder de officiële armoedegrens ligt. Gezamenlijk ouderschap is geen eenvoudige taak, als alleenstaande ouder is het nog veel moeilijker. Er is geen partner om teken over te nemen en de druk van de combinatie van werk en zorg zijn zeer zwaar zeker als men ook nog financiële zorgen heeft.

(C) 2010 Hein Pragt

Het blad Elsevier (2009) heeft grootscheeps onderzoek gedaan naar de jeugd van tegenwoordig onder directeuren van speciale scholen, hoogleraren en indicatiecommissies. De beangstigende conclusie is dat Nederland wereldwijd koploper is in probleemkinderen. Van de 3,5 miljoen kinderen tot 17 jaar krijgen 300 duizend professionele hulp wegens opvoed- en opgroeiproblemen. Tegenwoordig worden "lastige" kinderen al op 4-jarige leeftijd psychiatrisch onderzocht en gaat er enorm veel geld om in deze "probleem industrie".

Het begint er steeds meer op te lijken dat we onze jeugd aan het problematiseren en medicaliseren zijn. Steeds vaker krijgen jongeren een stempel adhd of autisme opgedrukt en krijgen ze medicatie om ze te laten functioneren binnen een klas. Het aantal kinderen dat op een speciale school zit is explosief gestegen. Het lijkt ondertussen wel een probleem industrie te worden waarbij het ook om veel geld gaat (8 miljard). Het lijkt er op dat er veel kinderen met een rugzakje (wettelijke uitkering) de financile tekorten in het onderwijs moeten opvangen en de indruk kan gewekt worden dat scholen dit als alternatieve inkomstenbron gaan zien en er dus baat bij hebben zoveel mogelijk kinderen van een (geautoriseerd) label te voorzien.

De sector die deze onderzoeken doet en de behandelingen uitvoert is ondertussen ook al een commercieel succes geworden, de gemiddelde wachttijden voor zelfs een intake lopen op tot meer dan een half jaar en de kosten van een onderzoek loopt in de duizend euro. Hier wil de school met alle plezier aan bijdragen (als ook de ziektekosten verzekering een deel op zich neemt) want bij een "goede" indicatie kan dit de school zeker 6000 euro (rugzak) per jaar opleveren.Dit is iets om zeer goed te overdenken wanneer men uw kind van een label wil voorzien.

lees hier meer...

(C) 2009 Hein Pragt

Het is niet eenvoudig en zeker niet populair om als ouders het Internet gedrag van de kinderen in de gaten te houden. Er zijn moeders die zelf maar een hyves nemen om hun kinderen en de mensen waarmee ze omgaan een beetje in de gaten te houden. Maar toch zijn er veel kinderen die een eigen computer op de slaapkamer hebben en hun Internet gedrag volkomen aan de ouders onttrekt. Wanneer u twijfels heeft over het Internetgedrag van uw kinderen is ook de beste oplossing de Internet activiteiten te concentreren in de woonkamer of een andere plek waar u er zicht op kunt houden.

Uit onderzoek zou blijken dat dat kinderen die door n ouder worden opgevoed niet bij voorbaat slechter af dan kinderen die door twee ouders worden grootgebracht. Dit is goed nieuws voor alle alleenstaande moeders. Claire Kamp Dush maakte voor haar onderzoek gebruik van de data van het National Longitudinal Survey for Youth waarin een representatieve steekproef van mannen en vrouwen vanaf 1979 werd gevolgd. Er is een vergelijking gemaakt tussen traditionele gezinnen en éénouder gezinnen maar ook tussen stabiele en instabiele gezinssituaties. Wanneer het gezin stabiel is ontwikkelen kinderen zich in beide situaties hetzelfde het maakt dus niet uit of dit een traditioneel gezin is of een éénouder gezin.

Het menselijk oerinstinct speelt nog steeds een rol bij de opvoeding van kinderen. Ouders besteden meer aandacht en tijd aan hun kind als dat eigenschappen bezit waaruit zij kunnen afleiden dat het gezond en genetisch aan hen verwant is. Dat blijkt uit onderzoek waarop ontwikkelingspsychologe Marianne Heijkoop op 24 februari promoveert aan de Universiteit Utrecht. Zij spreekt van "een klein maar meetbaar effect" dat een rol speelt naast andere zaken, zoals cultuur en gezinssamenstelling.

Uit een recent Nederlands onderzoek komt naar voren dat ouders over het algemeen positief gestemd zijn over de opvoeding en niet veel problemen ervaren. Dit neemt uiteraard niet weg dat er geen problemen zijn. Uit onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau blijkt dat 6% van de ouders een negatieve beleving van de opvoeding heeft. Daarnaast kwam uit dit onderzoek naar voren dat volgens professionals 15% van de gezinnen met opvoedproblemen kampt. Ook heeft iets meer dan de helft van de ouders wel eens vragen over de opvoeding. Dertien procent van de ouders ervaart (zeer) veel stress bij de opvoeding.

Uit een onderzoek van het blad Ouders van Nu blijkt dat boos worden voor de meeste moeders erg afgekeurd wordt. Meer dan de helft van alle moeders die aan het onderzoek meededen (52 procent) vond dat boos worden een reden was om zichzelf te beschrijven als slechte moeder. Verder vond 45 procent van de ondervraagde moeder zichzelf ook een slechte moeder wanneer zij haar kinderen een tik gaf. Dat dit gevoelig ligt blijkt wel uit het feit dat 20 procent van de deelnemers aan het onderzoek niet wilden antwoorden op de vraag of ze haar kinderen wel eens sloeg.

Zeven van de tien ouders vinden het opvoeden van kinderen en vooral tieners moeilijker dan tien jaar geleden. Twee derde van de ouders is van mening dat de overheid te weinig aandacht besteed aan het gezin. Bijna de helft vindt dat de combinatie van werken en voor kinderen de afgelopen tien jaar lastiger is geworden.

Dat blijkt uit een enquête onder ruim duizend ouders met thuiswonende kinderen, die de Nederlandse Gezinsraad (NGR) zaterdag op de Internationale Gezinsdag van de Verenigde Naties presenteert. Uit het onderzoek blijkt verder dat mensen nog steeds vinden dat kinderen het best gedijen in een klassiek twee-oudergezin.

Ongeveer 85 procent vindt opvoeding door een alleenstaande ouder problematisch. Tien jaar geleden vond 93 procent dat een probleem. De acceptatie van homo-ouders is toegenomen. Tien jaar geleden vond een derde dat acceptabel, nu vindt 44 procent dat een kind net zo goed door een homokoppel opgevoed kan worden.

In 'Een nieuw gezin' laat Carolien Jolles tien stiefmoeders aan het woord. Op openhartige wijze vertellen zij over hun positie in het gezin, hun verwachtingen, de problemen die zich voordoen en hoe ze daarmee omgaan. Nederland kent ruim 300.000 stiefgezinnen. Meestal is het lastig om een harmonieus, nieuw gezinsleven op te bouwen. Ook de relatie tussen beide partners komt meer dan eens onder druk te staan. Dit boek geeft inzicht in de dilemma's waar stiefmoeders mee geconfronteerd worden. Hun verhalen gaan over geluk, maar ook over onbegrip en machteloosheid. Over exen, loyaliteit en strijd. Over vallen en opstaan, weggaan of blijven. Samengestelde gezinnen komen steeds meer voor. Mensen die na een scheiding een relatie krijgen met een ander, hebben vaak beiden al kinderen. Voor de moeders levert dit een behoorlijke uitdaging op. In dit boek zijn de ervaringen van tien stiefmoeders beschreven. Van elke moeder wordt eerst de situatie en hoe zij deze beleeft, weergegeven. Vervolgens is de auteur een jaar later teruggegaan om te zien hoe het de moeders dan vergaat. De ervaringen zijn zeer persoonlijk en verschillend. De ene moeder trekt de stiefkinderen voor om te compenseren, terwijl het de ander maar niet lukt het leven met al die kinderen te structureren. In stiefgezinnen is vaak sprake van cultuurverschillen tussen beide oorspronkelijke gezinnen. De liefde voor stiefkinderen is ook anders dan die voor de eigen kinderen. Ook is er een verschil in beleving van mannen en vrouwen. Vrouwen stappen veelal met niet-reele verwachtingen in hun nieuwe taak. De verhalen geven aan dat het niet zo gemakkelijk is als men dacht. Een boek voor opvoeders en ouders in samengestelde gezinnen.